Πηγή: www.protagon.gr
της Ρέας Βιτάλη
Aυτόν τον καιρό τα θυμάρια βγάζουν μωβ λουλούδια. Δεν έχω δει ωραιότερα «μπουκέτα» στη φύση! Μωβ ανθοδέσμες δίπλα σε φούξια πικροδάφνες και ένα γύρο ξερολιθιές…Πέτρα την πέτρα…Ανθρώπων κοπιώδη έργα. Α ναι! Και οι κάπαρες βγάζουν λουλούδι. Πανέμορφο, φίνο… Θαρρείς πορσελάνινο χωνάκι με κεραίες λεπτεπίλεπτες… Κατά τα λοιπά… Όλα όπως τ΄ αφήσαμε, όλα όπως τα καταχωρήσαμε στην καρδιά μας, από τότε που επιλέξαμε το νησί να γίνει το νησί «μας». Το στενό του Ευριπίδη για χάζι, η οικογένεια σε ολομέλεια στην κουζίνα, το βιβλιοπωλείο της Ελένης από πίσω, το ψαράδικο με τον πελεκάνο στη γωνιά, η λαϊκή παραδίπλα… «Ιάκωβε δώσε μια τσάντα να βάλω βλίτα και ντομάτες». Ο Ταρσανάς στην άλλη άκρη του λιμανιού…Την ώρα του ηλιοβασιλέματος…Τότε που αλλάζει φορεσιά ο ουρανός κι ανάβουν τα φώτα στον περιφερειακό και φεγγοβολάει η Παναγιά από μακριά κι έρχεται μια γάτα και γουργουρίζει κάτι να τραταριστεί από το τραπέζι μας και φυσάει ένα αεράκι κι έρχεται και καμιά σταγόνα θάλασσας και ακούς Louis Armstrong και όλα αυτά που άφησες είναι μακριά…Τόσο μακριά!
Νωχελικά τα νησιά τον Ιούνιο. Λίγος ο κόσμος. Φρεσκοασβεστωμένοι οι τοίχοι. Ανήσυχοι φέτος για την κρίση οι κάτοικοι… «Τι νέα φέρνεται;» ρωτάνε και ξαναρωτάνε… Οι εκ της πρωτεύουσας, λογίζονται επαίοντες της κρίσης…Τους ενημερώνουμε…Την τύφλα μας! Μας ανταποδίδουν γνώσεις…Ποιος χρωστάει, ποιος δεν βάζει μυαλό και θα φάει το κεφάλι του, ποια χώρισε, ποια παντρεύτηκε, ποια τον τσάκωσε…Σουτ! Και οι τοίχοι έχουν αφτιά…Κλειστές κοινωνίες…Όλα όπως τ΄αφήσαμε…
Η Ελένη, ο Μάρκος, η Ματούλα, η Γεωργία, ο Νώε, η Λουκρητία… Ο Σταύρος ο αγαπημένος μου υδραυλικός, φιλοσοφημένος μάγκας…Θα έρθει για το καζανάκι που χάλασε και στην προσπάθεια επάνω θα χαλάσει κάτι άλλο… «Αύριο θα στα έχω φτιάξει εξ άπαντος! Μείνε ήσυχη κυρία Ρέα»…Αύριο! Αυτό το ελληνικό, απροσδιόριστο –αύριο- που μας τρελαίνει στην Αθήνα, που ζητάει χρονικές διευκρινίσεις… Εδώ –αύριο- και ξεμπέρδεψες… Απροσδιόριστα συγκεκριμένο… Αλλιώς μετριέται ο χρόνος. Δεν κοιτάς το ρολόι αλλά τον ουρανό…Από ψηλά παίρνεις κατεύθυνση. Ο καιρός! Μεγάλη υπόθεση! Μπορεί να κοιμηθείς με ξαστεριά, παράθυρα ανοιχτά και μπλαφονιέρα το φεγγάρι και ξαφνικά μέσα στη νύχτα να χτυπάνε τα παντζούρια, να βροντάει η πόρτα, να χαλάει ο Θεός τον κόσμο… Ο καιρός. Τα ανεμοπείσματα. Οι μαγκιές της φύσης.
Η Τήνος μου. Σοφά απέναντι από τη Μύκονο των απογειώσεων…Στο δικό μου νησί χωράνε απογειώσεις και προσγειώσεις. Τάματα. Με γόνατα. Με ταπείνωση. Με θηρία –παρακαλώ- και γαληνεμένα –ευχαριστώ- που σκάβουν μάρμαρα…Και την ετοιμότητα των θρησκειών στην είσπραξη…Απόλυτη αέναη γείωση! Παντού και πάντα «ενδιάμεσοι» …
Την Κυριακή θ΄ανέβουμε στο Κτικάδο. Ν΄ακούσω στην Μεγαλομάτα τη δοξολογία του Παπαντώνη (Η φωνή!) κι ας έχω άλλη, δική μου θρησκεία…Να φάω φρουτάλια στον Βασίλη και ν΄ακούσω τα κοκόρια στο ρέμα. Άλλη μέρα θα οδηγήσω μέχρι τα Ιστέρνια στην Αντωνία και στον Άρη στο Θαλασσάκι. Μετά στον Πύργο. Να κρυφοκοιτάξω πίσω από τα χειροποίητα κουρτινάκια αποσπάσματα σκηνών σπιτιών…Να πιω καφέ στην πλατεία. Θα ξαναχαρώ το Σκλαβοχώρι και το Σμαρδάκιτο. Θα φωτογραφίσω ξανά και ξανά τις μαρμαρένιες χαράδρες στο Μαρλά. Θα κολυμπήσω…Όχι. Θα γίνω ψάρι! Θα τσουγκρίσω ρακιές Φαλατάδου. Και θα φάω πίτσα στο ταρατσάκι (σαν να βγήκε από ταινία του Βέγγου) στην Κώμη. Θα γλεντήσω σε πανηγύρια. Θα υποδεχτώ φίλους στο λιμάνι. Λατρεμένη συνήθεια να νετάρει η ματιά «δικούς μου». Να χορτάσω «καλώς ορίσατε» και «καλώς σας βρήκα». Στο νησί «μου»…Μακριά στα πέρατα της γης…Που δεν φτάνει καμία έγνοια…Γιατί αν κοπιάσει…Έχει ν΄αναμετρηθεί με τον αέρα ή να συγκριθεί με την μάνα που συνοδεύει το «τάμα» στην ανηφόρα…
Η Τήνος ζυγαριά ακριβείας …Και γω θα γίνω ανταποκριτής…Πέμπτη 23 Ιουνίου 2010. Τα θυμάρια αυτό τον καιρό βγάζουν μωβ λουλούδια και η κάπαρη το ομορφότερο λουλούδι…Σαν χωνάκι πορσελάνινο με λεπτεπίλεπτες κεραίες…Βιτάλη από Τήνο.
